သူ႔မွာတမ္း ~ *ေရးသူ-မင္းသု၀ဏ္*

သူတို႔အဆုတ္၊ ထားခဲ့ျမွဳပ္သည့္
ဗံုးငုတ္ တိုက္မွား၊ ေမာင္ေပ်ာက္က်ားကို
ရြာသား ရြာသူ၊ ေမးၾက ျမဴသည္
အူအူ ယမ္းေငြ႔၊ ထတုန္းတည္း ။

“အေမာင္ ေျပာက္က်ား၊ ခ်စ္သူအားကို
ဘာမ်ား မွာခဲ့ လိုသနည္း။”

“ငယ္က ၾကင္ျမတ္၊ မိသက္မွတ္ကို
ခြင့္လြတ ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ။”

“အေမာင္ ေျပာက္က်ား၊ မိဘအားကို
ဘာမ်ား မွာခဲ့ လိုသနည္း”

“ေမြးသည့္ မိခင္၊ ေမြးဖခင္ကို
ဦးတင္ ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ ”

“အေမာင္ ေျပာက္က်ား၊ တိုင္းျပည္အားကို
ဘာမ်ား မွာခဲ့ လိုသနည္း။”

”ခရီးမတ္တတ္၊ လမ္းခုလတ္တြင္
ကိုယ္လြတ္ ေရွာင္ခြာ၊ ခြဲရပါ၍
အားနာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ။”

ယမ္းေငြ႔ အူအူ၊ တလူလူႏွင့္
ေမးျမဴၾကတုန္း ၊ အေနာက္ကုန္းတြင္
ေနလံုး ကြယ္ေလျပီ တကား။ ။

-မင္းသု၀ဏ္

တို႔တိုင္းျပည္

ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႔၊
တို႔ရြာတို႔ေျမ၊ တို႔ရြာေျမဝယ္၊
ေစတီစပါး၊ မ်ားလည္းမ်ား၏၊
မ်ားပါေလလဲ၊ တမြဲမြဲႏွင့္၊
ဆင္းရဲကာသာ၊ ကာလၾကာလွ်င္၊
ယာစကာမ်ိဳး၊ တၫွိဳးၫွိဳးႏွင့္၊
ပုထိုးျမင့္ေမာင္း၊ ေက်ာင္းႀကိဳေက်ာင္းၾကား၊
လွည့္လည္သြားလ်က္၊
မစားေလရ၊ ဝမ္းမဝ၍၊
ဆြမ္းမွ်မတင္ႏိုင္ ရွိမည္တည္း။

ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႔၊
တို႔ရြာတို႔ေျမ၊ တို႔ရြာေျမဝယ္၊
ေရခ်ိဳေသာက္ရန္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းကန္ႏွင့္၊
သီးႏွံခ်ိဳပ်ား၊ မ်ားလည္းမ်ား၏၊
မ်ားပါေလလဲ၊ တမြဲမြဲႏွင့္၊
ဆင္းရဲကာသာ၊ ကာလၾကာလွ်င္၊
ျမင္သာျမင္ရ၊ မစားရ၍၊
ေတာကၿပိတၲာျဖစ္မည္တည္း။

ထေလာ့ျမန္မာ၊ ျမန္မာထေလာ့၊
အားမေပ်ာ့ႏွင့္၊ မေလွ်ာ့လံု႔လ၊
သူကစ၍၊ ငါကအားလံုး၊
လက္႐ံုးျမားေျမာင္၊ ဉာဏ္ျမားေျမာင္ႏွင့္၊
စြမ္းေဆာင္ၾကေလ၊ ေဆာင္ၾကေလေလာ့၊
ဤေျမဤရြာ၊ ဘယ္သူ႔ရြာလဲ၊
ဤယာစပါး၊ ဘယ္သူ႔စပါးလဲ၊
ထားေလာ့တာဝန္၊ ပြန္ေလာ့လုပ္ငန္း၊
ဉာဏ္ေရွ႕ပန္း၍၊
တစ္ဝမ္းတစ္စိတ္ ညီေစသတည္း။ ။

ေဇာ္ဂ်ီ

ထိပ္ဆံုးသို႔

တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္၊
ေတာင္အျမင့္ ပတ္ၿခံရံ။

တစ္ေတာင္ဆံုး ျပန္ေတာ့၊
တစ္လံုးျပန္က်န္ ျပန္ေပသမို႔၊
အဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏိႈးလို႔ရယ္၊
ႀကိဳးေလွ်ာက္ရျပန္။

တခါတေလ တကယ္ပန္းတာေၾကာင့္၊
ေတာ္ပါၿပီ ဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု၊
ရပ္တန္းက ရပ္မယ္ႀကံ၊
အမွန္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မလား။

စခဲ့မိဟာေပါ့၊
တစ္ေန႔မွာ ဆံုးရာေရာက္ပါလိမ့္၊
အားေလွ်ာ့ကာ ဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔၊
စိတ္ႏြမ္းအသာေျဖဦး၊
မာလာေငြ ကန္ေရေအးရယ္ႏွင့္၊
ငွက္ေတးကို အာရံုဆင္လို႔၊
မူတသြင္ အားအင္သစ္လိုက္ပါ့၊
ခ်စ္ဖြယ့္လူသား . . .။ ။

အလွရွိရာ(ေငြတာရီ)

အလွရွိရာ၊ သြားခ်င္ပါဟု
ခါခါျမည္တမ္း၊ သို႔ေရာ္ရမ္း၍
စိတ္ဝမ္းမသာ၊ ရွိသည္တကား။
သူ႔ရႊာသူ႔ျပည္၊ သာလွသည္တည့္
စည္ပင္ခ်မ္းျမ၊ ဝေျပာစြဟု
ၾကားရတိုင္းသာ၊ လွေျမခ်ာသို႔
သြားပါလိုမိ၊ ေနမထိခဲ့။
ဤယေန႔ေသာ္
ခ်မ္းေျမ႔ၾကည္လင္၊ စိတ္ဝယ္ရႊင္တည့္
ေျမျပင္က်ယ္ဝန္း၊ လယ္ယာခင္းႏွင့္
အင္းအိုင္ျမစ္ေခ်ာင္း၊ ရႈမေညာင္းတည့္
ေတာင္ေစာင္းေတာင္ထိပ္၊ ေစတီရိပ္ဝယ္
ေဆြမိတ္တူဆံု၊ ဖူးရတံုေသာ္
အာရံုသန္႔စင္၊ ၾကည္ဘဝင္ႏွင့္
မိခင္ေျမျမ၊ သာေလစြဟု
ႏႈတ္ကဖန္ဖန္၊ ဆိုမိသံသည္
မိုးယံပဲ့တင္၊ ထပ္လိမ့္တည္း။
သူ႔ရြာသူ႔ျပည္၊ သာေမာသည္ဟု
ႏႈတ္ရည္စကား၊ ဘယ္သို႔ၾကားလည္း
ငါကားမတုန္လႈပ္ၿပီတကား။


ေငြတာရီ

ျဖစ္ရပ္တစ္ခု

သားကေလးေတြကို ရင္ခြင္ပိုက္လို ့
ႏို ့ခ်ိဳတိုက္ေကြ်းေနတဲ ့ မိခင္ေတြျမင္ေတာ့
ကြ်န္ေတာ္ရဲ ့ ေမြးမိခင္ကိုလည္းသတိရမိျပန္တယ္
ေမေမက သူမရဲ ့ေျမဆီလႊာ မေကာင္းတဲ ့ႏွလံုးသားေျမမွာ
ဂရုဏာဆိုတဲ ့ ေျမၾသဇာႏိုင္ႏိုင္ထည့္လို ့
ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို မ်ိဳးေစ့ခ်ခဲ ့တယ္။
အပင္ေလးရွင္သန္ေအာင္ ေရမေလာင္ႏိုင္တဲ ့ ေမေမက
တစ္ပါးသူရဲ ့ေျမေရႊ ့စိုက္လို ့ေပါ့
မွတ္မီေသးတယ္ အဲဒီအခ်ိန္က
ေမေမရဲ ့ ရင္ျပင္ကလွ်ံတက္လာတဲ ့
ေသာက အပူေငြ ့ေတြက
၀မ္းနည္းမွဳတိမ္တိုက္ေတြအျဖစ္
ေမေမရဲ ့ မ်က္၀န္းမွာစုဖြဲ ့လို ့ေပါ့
ေမေမက အဲ ့ဒီမ်က္ရည္မိုးေတြကို
ကြ်န္ေတာ္ေရွ ့မွာ ရြာမခ်ဘဲ
တျခားဘက္မွာ အရည္ေပ်ာ္က်ေနတယ္ဆိုတာ
ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္ ေမေမ
ေမေမက ေမွာင္ေနတဲ ့ ကြ်န္ေတာ္ဘ၀ေလးကို
အလင္းေရာင္ေတြနဲ ့ရွင္သန္ေစခ်င္သူ
ဒါေပမယ့္...အလင္းေရာင္ေတြေပတဲ ့
ဖေယာင္းတိုင္းေလးေမေမက
ဒုကၡအပူေတြနဲ ့ရင္ဆိုင္ရလို ့အရည္ေပ်ာ္ေနျပီ
ေမေမက ကြ်န္ေတာ္ဘ၀ေလးကို
အျမင့္မွာ ေရာက္ေစခ်င္သူ
ဒါေပမယ့္....ကြ်န္ေတာ္အျမင့္ကိုတက္ေနတဲ ့
ေလွကားက
ေမေမ့ဘ၀ေလး ျဖစ္ေနျပီ
တကယ္ေတာ့ ေမေမနဲ ့ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀က
ရစ္ဘီးနဲ ့စါန္လို ့ေပါ့
အျမင့္ကိုတက္ေလေလ ေ၀ေလေလ
ေ၀းေလေလ ေမေမရဲ ့သံေယာဇဥ္ၾကိဳးေလးက
ရွည္ေလေလပါပဲ
ေမေမရယ္
ေမေမေခြ်တာထားတဲ ့ ေငြအသျပာေတြကို
ေစတနာေတြနဲ ့ပို ့တဲ ့အခ်ိန္မွာ
ေမေမ့ေခြ်းနံ ့ေလးနဲ ့
ေမေမ့ရင္ထဲက စကားေတြကို
အၾကင္နာေတြနဲ ့
စာသ၀ဏ္လႊာေတြ ပို ့ေနခ်ိန္မွာ
ကြ်န္ေတာ္က ေမေမ့အတြက္
ကဗ်ာေတြသာ ေရးႏိုင္ခဲ ့တယ္။
ဒါေပမယ့္...
ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ ့ကဗ်ာေတြ
ေမေမ့ကို မျပရဲေတာ့ဘူး
အသည္းမာတယ္ဆိုတဲ ့ေမေမက
ဒီကဗ်ာေလးေတြဖက္ရင္ငို ့ေနက်မို ့
ေၾသာ္...........
မငိုပါနဲ ့ ေမေမရယ္
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ေရေလာင္းခြင့္မရေပမယ့္
ဒီေမႊးပ်ံ ့တဲ ့ပန္းကေလးက
ေမေမမ်ိဳးေစ့ခ်ခဲ ့တယ္ဆိုတာ
ဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါ ေမေမရယ္။